Nuk ke nevojë të ndihesh gati: çfarë bën motivimi dhe çfarë bën disiplina

Alarmi bie në gjashtë e gjysmë. Elona e ka caktuar mbrëmë me plot bindje: nesër dal të vrapoj. Tani jashtë është ftohtë, jorgani është i ngrohtë dhe dëshira e mbrëmshme nuk gjendet askund. Ajo rri në shtrat dhe pyet veten çfarë i ka ndodhur motivimit.

Asgjë nuk i ka ndodhur. Motivimi është i tillë: vjen dhe shkon pa pyetur. Pyetja më e dobishme është tjetër: çfarë ka vendosur Elona mbrëmë, ndërsa ndjenja ishte ende aty, që ta nxjerrë nga shtrati sot, kur ndjenja nuk është?

Motivimi është ndjenjë, dhe ndjenjat ndryshojnë

Motivimi është ajo ngrohtësi që të zë pasi sheh një film që të frymëzon, pasi flet me një mik që ka ndryshuar jetën e tij, ose pasi lexon një faqe që të bën të mendosh „edhe unë mundem“. Është i vërtetë dhe i fuqishëm, por është një gjendje shpirtërore. Si çdo gjendje tjetër, varet nga gjumi, nga ngrënia, nga moti dhe nga ajo që të ka ndodhur gjatë ditës.

Shumë njerëz e ndërtojnë planin e tyre mbi këtë gjendje. Presin të ndihen gati, dhe pastaj fillojnë. Problemi është se ndjenja e gatishmërisë shpesh nuk vjen pikërisht atëherë kur duhet. Ajo që fillon vetëm kur ke humor, ndalon kur humori ndryshon.

Disiplina është një vendim që e ke marrë më parë

Disiplinën shpesh e imagjinojmë si forcë të madhe karakteri, si dikush që e kafshon buzën dhe vazhdon. Në fakt, njerëzit që mbeten të qëndrueshëm rrallë mbështeten te forca e çastit. Ata kanë vendosur më parë, kur mendja ishte e qetë, dhe e kanë bërë vendimin të vështirë për t'u prishur.

Elona mund ta kishte lënë rrobat e vrapimit pranë shtratit. Mund të kishte caktuar me një shoqe të takoheshin te parku. Mund të kishte vendosur që të mos e pyeste veten fare në mëngjes, por vetëm të veshë këpucët. Asnjëra nga këto nuk kërkon karakter të hekurt. Të gjitha kërkojnë vetëm pak mendim të mbrëmshëm.

Kjo është ideja kryesore: disiplina nuk lufton kundër ndjenjës së mëngjesit; ajo e anashkalon. Nuk i kërkon trupit të bindet me forcë, por i heq arsyet për të pyetur.

Ku e ka vendin secila

Nuk është çështje se cila është më e mirë. Secila bën një punë tjetër.

• Motivimi të jep drejtimin. Të kujton pse e do këtë gjë: pse po mëson gjuhën, pse po kursen para, pse po përpiqesh të ndryshosh. Pa këtë përgjigje, edhe disiplina më e mirë të çon në vendin e gabuar.
• Disiplina të jep rutinën. Kujdeset që puna të ecë edhe në ditët kur drejtimi nuk të duket aq i qartë.

Kur motivimi është i fortë, është çasti i duhur për të bërë gjërat e vështira një herë të vetme: të ndërtosh planin, të shkruash orarin, të blesh gjërat e nevojshme, t'i tregosh dikujt se çfarë po bën. Kur motivimi bie, e gjithë kjo punë është tashmë e gatshme dhe të mbetet vetëm ta ndjekësh.

Tri mënyra për ta bërë vendimin të lehtë

1. Bëje hapin e parë qesharakisht të vogël. Jo „do të vrapoj një orë“, por „do të dal te dera me këpucët e veshura“. Fillimi është pjesa më e rëndë; pasi ke nisur, shpesh vazhdon vetvetiu.
2. Lidhe zakonin me diçka që e bën çdo ditë. Pas kafesë së mëngjesit lexon dy faqe. Pasi mbyll kompjuterin, shkruan tri rreshta në ditar. Zakoni i vjetër e mban në këmbë të riun.
3. Vendose rregullin përpara tundimit. „Telefoni rri jashtë dhomës së gjumit“ është më i lehtë se „do ta përdor më pak telefonin“. Rregulli i qartë nuk të lë të negociosh me veten në orën më të dobët.

Kur ditët e këqija vijnë gjithsesi

Do të ketë ditë kur nuk bën asgjë nga këto. Ndodh me të gjithë. Dallimi mes atyre që arrijnë dhe atyre që heqin dorë nuk është se të parët nuk dështojnë kurrë, por se kthehen shpejt.

Një ditë e humbur është një ditë e humbur. Dy ditë të humbura janë një zakon i ri, nëse nuk ndërhyn. Prandaj ia vlen të kesh një version të vogël të planit për ditët e vështira: nëse nuk ke fuqi për njëzet minuta, bëj pesë. Pesë minuta nuk e zëvendësojnë një ditë të mirë, por e mbajnë zinxhirin të pakëputur.

Kur ndjen se ke humbur edhe arsyen

Ndonjëherë problemi nuk është mungesa e disiplinës. Është se synimi nuk është më yti. Ke filluar diçka sepse e prisnin të tjerët, ose sepse dukej e mirë në letër, dhe tani çdo hap të duket si peshë. Në këtë rast disiplina nuk do të të shpëtojë; ajo thjesht do të të çojë më shpejt drejt lodhjes.

Ndalu dhe pyet: nëse askush nuk do ta dinte, a do ta bëja prapë? Nëse përgjigjja është po, kthehu te rutina. Nëse është jo, ndoshta ke nevojë të ndryshosh synimin, jo ritmin.

Një provë e vogël për këtë javë

Zgjidh një gjë të vetme që do ta ndjekësh për shtatë ditë. Mbrëmjen e parë, kur ke ende energji, bëj tri gjëra: shkruaje në një fjali pse të intereson, përgatit gjithçka që do të të duhet nesër, dhe përcakto kur saktësisht do ta bësh. Pastaj mos pyet më veten nëse ke dëshirë. Thjesht ndiq planin.

Në fund të javës, shiko çfarë ka ndodhur. Ditët kur nuk kishe dëshirë dhe prapë e bëre ke një informacion të çmuar: dëshira nuk ishte kusht. Kjo të çliron më shumë se çdo thënie motivuese.

Nëse të pëlqen të mësosh më shumë për zakonet dhe mënyrën si funksionon ndryshimi, Sofia ka përmbledhje librash për produktivitetin në shqip, ku mund të lexosh në pak minuta idetë kryesore dhe të vendosësh cilat libra ia vlen t'i lexosh të plotë.

Motivimi të sjell te dera. Disiplina e hap. Dhe ti nuk ke nevojë të ndihesh gati për të marrë dorezën.