Dera e një dhome plot me njerëz: si të ndihesh më i lirë mes të tjerëve

Ke mbërritur në një dasmë ku njeh vetëm dy veta, dhe të dyja janë në anën tjetër të sallës. Mban një gotë në dorë, nuk e di ku t'i vësh duart, dhe çdo grup duket sikur ka nisur bisedën që prej vitesh. Mendja të thotë: shko në tualet, kontrollo telefonin, drejtohu nga dalja.

Kjo ndjenjë ka një emër të zakonshëm, ngathtësi shoqërore, dhe e ka provuar shumica e njerëzve ndonjëherë. Lajmi i mirë është se nuk është tipar i përhershëm. Është diçka që zbutet me praktikë, hap pas hapi.

Ngathtësia nuk është njëlloj me ndrojtjen

Ndrojtja është një rezervë e përgjithshme para njerëzve. Ngathtësia është më e ngushtë: ke ndjenjën se nuk e di rregullin e padukshëm të momentit. Kur të japësh dorën, sa gjatë të shikosh në sy, kur të ndërhysh, si të mbyllësh një bisedë. Dikush që flet lirshëm me miqtë mund të ndihet krejt i ngathët me të panjohur.

Ia vlen ta dallosh edhe nga ankthi i rëndë shoqëror. Nëse frika nga gjykimi është aq e madhe sa i shmang takimet, të djersin duart dhe të rrah zemra vazhdimisht, ose ta prish punën e jetën, më mirë flit me një specialist. Nuk është turp, dhe ndihma funksionon. Pjesa tjetër e këtij shkrimi është për ngathtësinë e zakonshme, atë që e kalon me stërvitje.

Pse mendja bëhet kaq e zhurmshme

Në një dhomë me të panjohur, truri yt sillet sikur je në rrezik. Fillon ta shohësh veten nga jashtë, si një spektator: ku po e mbaj gotën, a duket e çuditshme buzëqeshja ime, a thashë një gjë budallaqe. Sa më shumë vëmendje i jep vetes, aq më pak i mbetet bisedës, dhe aq më i ngathët bëhesh vërtet. Është një rreth vicioz.

Ka edhe një të vërtetë që e lehtëson: të tjerët janë shumicën e kohës të zënë me veten e tyre. Shumica e atyre që të duken të sigurt po mendojnë, fshehurazi, të njëjtën gjë.

Ktheje vëmendjen nga jashtë

Ky është ndryshimi që jep më shumë. Në vend të pyetjes „si po dukem?“, pyete veten „çfarë po thotë ky njeri dhe çfarë më intereson prej tij?“. Vëre tonin e tij, çfarë e gëzon, çfarë e shqetëson. Kur vëmendja shkon te tjetri, zëri i brendshëm që të gjykon hesht, sepse mendja nuk bën dot dy gjëra njëkohësisht.

Një truk praktik: para se të hysh në dhomë, vendos një synim të vogël që nuk ka të bëjë me ty. Për shembull: „Do të mësoj emrin e dy personave dhe diçka që u pëlqen.“ Kështu nuk shkon të japësh provim, por të zbulosh dy histori.

Pesë gjëra të vogla që mund t'i përgatisësh paraprakisht

• Dy ose tri pyetje të hapura. „Si e njeh çiftin?“ „Çfarë ke bërë këto kohë që të ka pëlqyer?“ Janë të mira kudo dhe shpesh e çojnë bisedën vetë.
• Një histori e shkurtër për veten, që e tregon në një minutë. Kur dikush pyet „po ti çfarë bën?“, nuk mbetesh duke kërkuar fjalët.
• Një rol. Ofro të ndihmosh me gotat, me muzikën, me prezantimet. Kur ke diçka për të bërë, duart gjejnë vend dhe njerëzit vijnë vetë te ti.
• Një mënyrë për të dalë nga biseda. „Po shkoj të marr një gotë, ishte kënaqësi.“ Kur e di si del, hyn më lirshëm.
• Frymëmarrje e ngadaltë, dy minuta para se të futesh. Nuk është magji, por i jep trupit sinjal që nuk ka rrezik.

Kur bën një gafë

Do të ndodhë. Do ta harrosh emrin e dikujt, do ta ndërpresësh dikë pa dashje, do të bësh një shaka që nuk bie. Njerëzit e kujtojnë më pak sesa mendon, dhe e kujtojnë më butë. Mënyra më e mirë është të reagosh me shpejtësi dhe lehtësi: „Më fal, harrova emrin tënd, më thuaj përsëri.“ Një fjali, dhe momenti mbaron.

Nëse një moment të ndjek me vite në mendje, përpiqu ta shohësh nga jashtë, si do ta shihje te një mik. Me të do të ishe i butë. Të njëjtën butësi e meriton edhe ti.

Çfarë bën trupi yt, pa e kuptuar

Kur ndihemi të ngathët, trupi e tregon: supet ngrihen, krahët mbyllen, sytë shkojnë te dyshemeja. Të tjerët e lexojnë këtë si largësi, edhe pse brenda vetes dëshiron të futesh në bisedë. Nuk duhet të luash teatër. Mjafton një ndryshim i vogël: ul supet, hap pak gjoksin, shiko në sy për një a dy sekonda dhe pastaj ktheje shikimin lirshëm. Buzëqeshja e vërtetë vjen më lehtë kur dikush të pyet për diçka që të pëlqen.

Fillo me prova të vogla

Kush mëson të notojë nuk hidhet në det të hapur. Edhe këtu: zgjidh situata me rrezik të ulët. Përshëndet kasapin ose kamarierin me një fjali më shumë se zakonisht. Pyet fqinjin si po shkon puna. Në një takim ekipi, bëj një pyetje të shkurtër. Çdo provë e vogël të jep guxim për të radhës.

Mbaj shënime: në një fletore shkruaj një rresht në mbrëmje, „sot e provova këtë dhe doli kështu“. Pas dy javësh do ta shohësh se shumica e frikërave nuk ndodhën.

Lexime që ndihmojnë

Libri klasik për këtë temë është How to Win Friends and Influence People i Dale Carnegie-t. Është plot këshilla të thjeshta, si interesimi i sinqertë për tjetrin dhe kujtimi i emrave. Disa shembuj tingëllojnë të vjetruar, por thelbi qëndron. Një tjetër është Quiet i Susan Cain-it, për ata që e marrin energjinë nga vetmia dhe mendojnë se diçka nuk shkon me ta. Në Sofia mund t'i lexosh të dy në formë të shkurtër, kur nuk ke kohë për libër të plotë para një darke që të shqetëson.

Për të marrë me vete

Nuk ke nevojë të bëhesh shpirti i shoqërisë. Mjafton të jesh një njeri që dëgjon me interes, që bën një pyetje të mirë dhe që e fal veten kur diçka del e çuditshme. Kjo e bën një dhomë plot me të panjohur një vend ku mund të hysh pa frikë.