Bëhu njeri më i mirë në momentet e vogla të një dite të zakonshme

Askush nuk bëhet njeri më i mirë në një ditë të madhe. Ndodh në momente që nuk i vëren: një mesazh që e shtyn për një javë, një fjalë e thënë me nxitim, një gabim që do ta mohoje me një „por“. Karakteri nuk del në fjalime. Del në çastet kur askush nuk të kërkon llogari.

Prandaj ky shkrim nuk të jep një plan për ta ndërtuar veten nga e para. Të jep gjashtë momente të një dite të zakonshme dhe nga një gjë të vogël që mund ta provosh te secili, plus dy vende ku zakonisht dështojmë më shumë.

Në mëngjes: një qëllim i vetëm, shumë i vogël

Mos nis me „sot do të jem i durueshëm“. Është shumë i përgjithshëm dhe harrohet para dhjetës. Zgjidh diçka që mund ta kontrollosh vetë: „sot do ta dëgjoj çdo njeri deri në fund të fjalisë“, ose „sot do t'i përgjigjem një mesazhi që e kam shtyrë“. Një qëllim i tillë ka një fund dhe mund ta vërtetosh në mbrëmje.

Kur dikush flet me ty: dëgjo pa përgatitur përgjigjen

Pjesa më e madhe e bisedave të zakonshme është dy monologë që mezi prekin njëri-tjetrin. Ndërsa tjetri flet, ne kërkojmë tashmë ç'të themi. Provo të bësh të kundërtën për një bisedë në ditë: lëre përgjigjen për më vonë dhe pyet diçka që del nga ajo që sapo dëgjove. Njerëzit e ndiejnë menjëherë kur dikush i dëgjon vërtet, dhe ky është një nga dhuratat më të lira që mund t'u bësh.

Kur e ke gabim: thuaje pa „por“

Kur Flutura e kupton se i ka folur keq një kolegeje, nuk i duhet një fjalim. I duhet një fjali: „Kisha gabim që të fola ashtu.“ Çdo „por“ pas kësaj, si „por isha e lodhur“, e ndryshon kuptimin: nuk është më kërkim falje, është mbrojtje. Arsyet, nëse ka, mund të vijnë më vonë, kur falja të jetë pranuar. Kur të të ndodhë ty, fillo me fjalinë e thjeshtë.

Ia vlen ta ndash edhe gabimin nga vetja. Të thuash „bëra një gabim“ është e ndryshme nga „jam i padobishëm“. E para të lejon ta ndreqësh, e dyta të mbyll në vend.

Kur askush nuk të shikon: ruaj të vërtetën e vogël

Një shitës të kthen një kusur më shumë se duhet. Një koleg është larguar dhe dikush e përmend me përbuzje. Një porosi të vjen e gabuar në favorin tënd. Askush nuk do ta dijë se çfarë bën. Pikërisht prandaj këto momente janë provimi i vërtetë i karakterit: nëse je i ndershëm vetëm kur të shikojnë, ndershmëria është performancë.

Nuk duhet të bëhesh gjykatës i të tjerëve. Mjafton të kesh një rregull të vogël për veten: nuk flas për dikë atë që nuk do ta thosha në prani të tij.

Kur je i lodhur: ndalu para se të përgjigjesh

Lodhja nxjerr nga ne versionin më të keq. Zëri bëhet i thatë, përgjigjet shkurtohen, durimi mbaron. Nuk ka nevojë të bëhesh i përsosur kur je i rraskapitur. Mjafton një rregull i vetëm: para se të përgjigjesh në një mesazh që të nxit, merr një frymë të thellë. Fjalia e mirë kushton po aq sa ajo e keqe, por vetëm e keqja e zgjat grindjen.

Në mbrëmje: tri pyetje, jo një gjyq

Para gjumit, pyet veten tri gjëra:

1. Ku isha i sjellshëm sot, edhe kur nuk ishte e lehtë?
2. Ku do të doja ta kisha bërë ndryshe?
3. Çfarë do të provoj nesër, e vogël dhe konkrete?

Pyetja e dytë nuk është për t'u ndëshkuar. Është për të parë një gjë konkrete që mund ta ndryshosh. Ky zakon nuk është i ri: Marc Aureli, perandori romak, mbante shënime për veten, që sot i lexojmë si Meditations, dhe shumë lexues i çmojnë si një stërvitje të qetë të ndershmërisë me veten.

Me njerëzit më të afërt: aty është më e vështira

Me të huajt është e lehtë të jesh i sjellshëm. Me ata që jetojnë me ty, durimi harxhohet më shpejt, sepse i njohin të gjitha dobësitë tona dhe ne e dimë këtë. Një kohë më parë, Gentit i dukej normale t'i përgjigjej shkurt prindit që e merrte në telefon. Kur e vuri re, filloi me një rregull të vogël: para se ta mbyllë thirrjen, të pyesë një gjë shtesë, diçka për ditën e tjetrit. Nuk ndryshoi gjithçka, por tonet u zbutën.

Me ata që nuk të sjellin asgjë

Mirësia ka një provë të qetë: si sillesh me ata që nuk mund të të ndihmojnë. Pastruesi i shkallëve, kamerieri, fqinji që nuk e njeh mirë. Një përshëndetje e vërtetë, një „faleminderit“ që thuhet duke i parë në sy, nuk kushton kohë dhe e bën ditën e tjetrit pak më të lehtë. Dhe të kujton se përballë ke njerëz, jo role.

Mos e bëj garë përsosmërie

Nëse një ditë dështon në të gjashtë momentet, nuk ke humbur gjithçka. Të bëhesh më i mirë nuk është një vijë e drejtë që ngjitet, por një rrugë me zbritje dhe ngjitje. Mos e mat progresin me një ditë të vetme; shiko si po ecën nga muaji në muaj. Më e rëndësishme se ditët e mira është shpejtësia me të cilën kthehesh te rruga pas një dite të keqe.

Sofia mund të të shoqërojë në këtë rrugë me përmbledhje librash të psikologjisë dhe të zhvillimit personal, të shkurtra sa të lexohen në një shëtitje. Por libri më i mirë për këtë temë është dita që ke përpara: gjashtë momente, gjashtë mundësi të vogla.